افسردگی مزمن یا اختلال افسردگی مداوم (PDD) یک نوع افسردگی طولانی مدت است که علائم آن در بزرگسالان حداقل تا 2 سال طول می کشد. درمان افسردگی مزمن معمولاً شامل ترکیبی از روان درمانی و دارو است. در این مقاله با جزئیات بیش تری در خصوص علائم، علل، درمان و تشخیص آن مورد بحث صحبت می کنیم. این مقاله همچنین به برخی از رایج ترین سوالات در مورد افسردگی مزمن پاسخ می دهد.
اختلال افسردگی مزمن چیست؟
افسردگی مزمن یا مداوم تنها نوع از افسردگی است که علائم آن 2 سال و یا حتی بیش تر طول می کشد. این نوع افسردگی معمولا در دوران کودکی، نوجوانی یا اوایل بزرگسالی رخ می دهد. تشخیص آن برای خود فرد ممکن است سخت باشد، چرا که علائم آن کم تر از افسردگی اساسی است. ماهیت مداوم آن همچنین می تواند باعث عادی سازی علائم در افراد شود.
علل افسردگی مزمن
بسیاری از روانشناسان و محققان هنوز هم در حال تحقیق در خصوص علل افسردگی مزمن هستند که ممکن است شامل انتقالدهندههای عصبی و گیرندههایی باشند که بر خلق و خوی افراد تأثیر میگذارند. جهت درمان، این داروها هستند که معمولاً انتقال دهنده عصبی سروتونین را هدف قرار می دهند. از دیگر داروهایی که می توانند بر خلق و خو تاثیر بگذارند عبارتند از :
- دوپامین
- اپی نفرین
- نوراپی نفرین
- گاما آمینوبوتیریک اسید
- گلوتامات
از دیگر عللی که سبب اختلال افسردگی مزمن می شوند می توان به موارد زیر اشاره کرد :
- ژنتیک و اپی ژنتیک
- اختلالات روانی قبلی
- اختلال اضطراب شدید
- سلامت روانی
علائم افسردگی مزمن
علائم افسردگی مزمن مشابه سایر انواع افسردگی است، اگرچه مدت آن طولانی بوده ولی شدت کم تری دارد.
از جمله رایج ترین علائم افسردگی مزمن به شرح زیر است :
- اختلالات خواب
- خستگی
- کاهش عزت نفس
- عدم تمرکز
- بلاتکلیفی
- تحریک پذیری
- احساس ناامیدی
- کاهش اشتها
- پرخوری
تشخیص افسردگی مزمن
برای تشخیص افسردگی مزمن توسط پزشک متخصص یا روانشناس، فرد حداقل باید به مدت 2 سال خلق خوی افسردگی را داشته باشد. اینکه پزشک بتواند PDD را در بزرگسالان تشخیص دهد، فرد باید حداقل به مدت 2 سال دارای خلق و خوی افسرده باشد. برای تشخیص این نوع افسردگی در کودکان و نوجوانان باید حداقل به مدت یک سال به جای خلق افسرده، خلق و خوی تحریک پذیر داشته باشند. علاوه بر این، علائم نباید بیش از 2 ماه از بین بروند.
همراه با خلق و خوی افسرده یا تحریک پذیر، فرد باید حداقل دو مورد از علائم زیر را داشته باشد:
- کاهش اشتها یا پرخوری
- بی خوابی یا پرخوابی
- کمبود انرژی یا خستگی
- عزت نفس پایین
- مشکل در تمرکز و تصمیم گیری
- ناامیدی
درمان افسردگی مزمن
برای کمک به درمان و مدیریت این نوع افسردگی، یک فرد میتواند فرد باید در وهله اول با روانشناس صحبت نماید. به معمولا استراتژی های درمان افسردگی مزمن مشابه با درمان افسردگی اساسی است وی می تواند شامل ترکیبی از دارو و روان درمانی باشد. به طور کلی ترکیب این دو روش درمانی موثرتر از استفاده از یکی است.
برنامه های درمانی فردی بسته به علل افسردگی، شدت علائم و تعداد علائم متفاوت خواهد بود. درمان بین فردی و درمان شناختی رفتاریانواع روان درمانی رایج برای افسردگی مزمن هستند هستند.
در آینده نزدیک، پزشکان ممکن است نوع جدیدی از روان درمانی به نام سیستم تحلیل رفتاری شناختی روان درمانی (CBASP) را توصیه کنند که پزشکان سلامت روان به طور خاص برای مدیریت افسردگی مزمن توسعه داده اند. با این حال، تحقیقات در مورد اثربخشی CBASP هنوز ادامه دارد.
معمولاً داروهای ضد افسردگی خط اول به دلیل اثربخشی و تحمل پذیری، مهارکننده های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) هستند. داروهای ضد افسردگی غیر معمول و مهارکننده های بازجذب سروتونین- نوراپی نفرین (SNRIs) نیز ممکن است موثر باشند.
سوالات متداول
